De verrassing is voor Lente...

Deze fotoreportage heb ik speciaal voor Lente haar zevende verjaardag gemaakt.

Omdat ik weet dat Lente af en toe op mama's blog kijkt.

En vanmorgen was het een bijzondere verrassing voor Lente, zichzelf voorbij te zien komen in een snelle fotosamenvatting.




Lente op haar geboortedag. 5030 gram schoon aan de haak...




Bijna een weekje oud, en eindelijk samen thuis, langzaam aan het opknappen.





Een jaar oud, samen met broer en zus, je hebt al bijna haar.





Bijna twee jaar, net na de kerst, zittend voor het vonkenbakkie...





In Frankrijk, net twee geweest.




Uitdelen op school, je derde verjaardag.





3,5 jaar, op vakantie in Frankrijk, jezelf volgehangen met sieraden.




Bijna 4, voor de eerste keer schaatsen bij de Winterefteling.




4,5 jaar, zomervakantie in Petten.




5,5 jaar, zomervakantie in Petten. Je vindt jezelf groot genoeg om samen met Roos te gaan wandelen op het strand.





Schaatsen, voor het eerst met 'echte' schaatsen aan. Bijna zes jaar.





Net zes geweest, vakantie in Oostkapelle.




Varkenskop...




6,5 jaar, Petten afgelopen zomer. Van voren...




6,5 jaar, ook Petten afgelopen zomer. Van achteren...

Deze niet-lurker kreeg een verrassing...

Net voor het weekend viel er een verrassing op mijn deurmatje. Mammalien had een tijdje geleden een vraagje over het wel of niet lurken op haar blog. Daar koppelde ze een verrassing aan. Er volgde een loterijtje en ik won!!!





En ik ben dol op verrassingen, kan daar dagen lang van genieten... ook de voorpret is genieten ten top...




Een goed gevulde envelop met een aantal leuke en goed bruikbare verrassingen erin. Die paaseitjes waren erg welkom - die waren in no-time op. De J/M lees ik af en toe maar had hem deze maand nog niet gekocht - Dat artikel over ochtendhumeur sloeg in als een bom. Ik had het op tafel gelegd met die bladzijde open. Alleen hier is het zo erg - dat noem ik geen ochtendhumeur maar meer 'ochtendziekte'. Dat overstijgt ochtendhumeur nog met een paar treden... Het werd een gespreksonderwerp en wie weet levert het wat op. Ook voor haarzelf...

Waar ik dan weer nieuwsgierig naar ben is hoe Mammalien weet dat ik een dringende behoefte had aan een dead sea mask om al die dode huidcellen en vieze porieën te laten opfrissen... en daar volgt geen fotootje van...







Wat mij heel erg verbaasde was de ketting. Een bijzondere ketting waarvan vooral de tekst me erg aanspreekt. Precies hoe ik ben. De lengte is prima, hij valt daar waar hij het prettigst zit zonder te veel op te vallen -

Mammalien - heel erg bedankt!!!

Nog een paar nachtjes...

Nog een paar nachtjes slapen en dan is dit moment zeven jaar geleden...
Ook zo'n dag met een gouden randje... zucht

Op je 11de je 10de zwemdiploma halen...

Afgelopen maandag mocht Joey meedoen met diplomazwemmen voor Brevet 5. Ik vond dat hij best zware dingen moest doen, met een jeans en longsleeves een baantje onder water zwemmen bijvoorbeeld...




Allemaal geen probleem zolang je het maar vaak genoeg oefent en niet rookt... maar dat is geen probleem - tot nu toe -





En ik kan het tijdens dat diplomazwemmen niet laten, te kijken naar de te lange tenen van de examinator of zijn te kleine badslippers - en er zelfs een foto van te maken... Je ogen worden er steeds weer naartoe getrokken... shame on me...




Wij zijn allemaal supertrots op Joey zijn 10de zwemdiploma en Joey is ook trots op Joey... en terecht...

's Avonds zei hij dat het een dag met een gouden randje was - eerst een 9 voor zijn spreekbeurt met powerpoint over diabetes, later kreeg ik gezellig nieuws over hem tijdens het 10 minuten gesprek met de juf en als afsluiting van de dag nog een fijn zwemdiploma...

En hoe was hij en wij ook daar aan toe na alle vervelende toestanden in de directe omgeving hier. De zon begon weer te schijnen... Thank God!!!

Vanmorgen stond de wereld even stil...

Vol ongeloof heb ik gisteren naar de televisie gekeken en gezien wat er gebeurde in de wijk waar wij wonen. Piekerend in bed hoe ik de kinderen zal vertellen morgenochtend dat 'Millie' is gevonden. Roos vertelde dat zij daar vorige week van het sporten naar huis was gelopen om 17.15 uur en daar dan voor de deur langs loopt met een vriendinnetje, op de dag van het verdwijnen. Dat wisten wij natuurlijk maar wij dachten dat zij dat nog niet als conclusie had bedacht... Wat gaat er soms in hun bolletjes om... En dat dat deze week een hele week geleden is, en dat ik weet dat vorige week de laatste week was dat zij alleen van/naar het sporten ging.

En dan op een dag als vandaag heb ik een vrije dag. En daarmee ook minder afleiding dan op het werk... Ik moet mezelf er toe zetten om de dag richting te geven.


Veel denkend aan dat meisje, dat in goed vertrouwen, op zijn verzoek, de buurman een handje ging helpen... een politie-agent nog wel...


En vandaag moet ik maar alle ramen zemen van binnen en van buiten, de kledingkasten uitmesten, de badkamer een grote beurt, nieuwe gordijnen naaien, de tuin snoeien en alles wat ik nog kan bedenken om niet te blijven hangen in wat is geweest.


Zoals Sandra medeblogster zei: Denk beter aan het meisje dan ook die 'gek'.

Wie wat bewaard - moet nodig opruimen...

Vandaag was de dag dat ook ik toe heb gegeven aan de Lentekriebels van opruimen en schoonmaken. Al eerder deze week had ik afspraken gemaakt voor het ophalen van bruingoed en het ophalen van grof vuil. Morgenochtend komen ze voor het bruin goed. Natuurlijk kon ik vandaag dan niet anders dan beginnen bij dat ellendige tuinhuisje wat bij ons in de tuin staat. Manlief doet wel eens 'wat' met computers en laatst zag ik, toen ik even in het tuinhuisje moest zijn, dat het een beetje de spuigaten uit begon te lopen. Nu is het even klaar gezet in onze, door de winter gehavende, tuintje. Morgenochtend voor werk en school zullen we het hele zaakje dan even op de ophaalplaats zetten...




Ook in de andere kant van de tuin vast een berg ellende neergelegd van spullen die ik al een langere tijd bewaard had en waarvan ik me nu afvraag waarom ik dat deed...
Las ik laatst bij een collega blogger - Wie wat bewaard heeft zooi?!?!?!?!?! Nou dat klopt ook bij mij hoor... Gelukkig komen ze het woensdag al ophalen, je moet je schamen voor al deze zooi in de tuin - gelukkig hebben we geen inkijk...



En uiteindelijk staat dat tuinhuisje dan nog redelijk vol, maar wel met een soort overzicht erin. Ik durfde de foto van voor de opruiming niet te plaatsen... Het grote plan is dat wanneer er een vlonder in de schuur is gemaakt dat de dakkoffer, zwembad, wiegje en de kerstballen daar naartoe gaan. We dan wellicht het tuinhuisje uit de tuin halen en daarmee meer ruimte in de tuin hebben of... eventueel een mooie overkapping maken waar we met lekker weer toch droog kunnen zitten- mocht het regenen...



En uiteindelijk gaan de grotere speelgoedstukken die speciaal zijn en in dit geval zelfgemaakt eerst op marktplaats en mocht dat niet lopen dan naar de kringloopwinkel. Want zo'n bijzonder keukentje is toch wel heel erg zonde om zomaar weg te doen?!?!?!?!

En ik...??? ik ben trots op mij... en op Joey want die heeft de hele dag mee geholpen met sjouwen en organiseren...

Dan volgt binnenkort de rest van het huis - stapsgewijs... whahahahha - nu ik het heb opgeschreven kan ik er ook niet meer onderuit natuurlijk...

Het touwtje is korter...

Ik zit nu al zo'n beetje een uur voor mijn pctje te dubben of ik dit wel of niet zal 'bloggen'.
Mijn gedachten gaan maar één kant op steeds - er is maar één onderwerp waarmee ik gisteren naar bed ging en vandaag weer opstond.

Zoals in alle kranten te lezen is en gisteren de hele avond na het nieuws te zien was als politiebericht, is er een meisje zoek. 'Millie' zat vorig jaar nog bij mijn kinderen op school. Zij woont hier een aantal straten vandaan. Ik ken het gezin, ook zelfs oma...

Natuurlijk hadden wij woensdagavond een SMS ontvangen van de politie. Wij wisten toen nog niet om wie het ging, alleen dat het bij ons in de buurt was. Donderdag bij het schoolplein ontdekte ik om wie het ging. 'Je hart breekt...' is het eerste wat bij me opkomt. Ik zou me geen raad weten wanneer één van mijn kinderen onvindbaar zou zijn. Gisteren waren mijn kinderen toevallig allemaal 'onder dak' na schooltijd. Maar vanmorgen maakten ze al plannen om vanmiddag lekker buiten in de omgeving te gaan spelen. Maar ik kan het niet - ik voel me onveilig in de buurt, angstig voor 'vreemden'.

Niet dat ik mijn kinderen iets wil aanpraten maar vanmiddag gaan we met het gezin wat leuks doen - dan heb ik ze in de gaten, zijn ze dicht bij me en kan ik ze zien. En wanneer ik alleen met ze thuis ben is de achterdeur op slot. Gisteren werden de boodschappen bezorgd en zei ik tegen de meisjes dat ze even tegen het raam moesten tikken wanneer de bel zou gaan en ik buiten stond om de was eraf te halen. Vooral niet open doen, ik zou dat wel doen.

Op school is iedereen er door gegrepen. De wildste verhalen doen de ronde en vanmorgen komt de recherche op school. Even praten met een aantal kinderen uit de buurt, van dezelfde omgeving, clubs, en ineens kent ons ons...

Ik weet dat het lijkt op hysterie - maar ik weet ook dat het al snel weer weg zal ebben. En nu voelt het op deze manier goed - het touwtje waarmee mijn kinderen nog aan mij vast zitten is gekrompen met een aantal decimeters en dat is voor nu even prima...

Ik bid voor een goede afloop en hoop dat ze vandaag gewoon weer thuis gaat komen, en dat de strekking te maken zal hebben met een puberding - en niet met de vermoedens die er nu zijn...

En dit keer knapte ik niet op van het 'van me af schrijven'...